|0064

Hold on to. (You?)

Ik weet wel. Ik weet wel dat, hoewel vele missmeisjes zich dat voornemen, er nog steeds géén wereldvrede is en dat ik dat zou moeten anders willen. Ik weet wel dat er overal, over de hele wereld, héél veel mensen vergaan van de honger en ik voor al die kleine kindjes een beter leven zou moeten willen. Ik weet wel dat Bush nog steeds president is en dat dat fouten zijn. Ik weet wel dat de wereld nog steeds opwarmt en we er met z'n allen iets aan zouden moeten doen en ik wéét dat er zelfs op onze school mensen rondlopen die een ander leven verdienen.

Ik weet wel dat er zoveel vluchtelingen zijn en mensen zonder een warme thuis. Dat er vrouwen mishandeld, verkocht en onderdrukt worden, dat zelfs mannen slachtoffer worden zijn van huiselijk geweld. En ik weet ook dat de campagnes van het WWF en Unicef niet voor de schoon ogen van Martine Tanghe zijn (al heb ik op die haar ogen eigenlijk nog nooit gelet) en ik weet dat de Zwerfvuilactie van onze Chiro in november/december zeer waarschijnlijk maar een druppel op de hete plaat was.

En toch, tóch kan ik het niet opbrengen iets anders te wensen dan zon. Lente. Want ik word er gewoon gelukkig van.

Maar nu ik dit zo allemaal getypt heb, voel 'k me toch maar schuldig.

|0063

Walking way.

Na vandaag geen goed woord meer voor de honderd dagen. Echt, ik zweer het. Ik ben de ketchup en de eieren nog uit mijn haar aan 't wassen en de geur die aan de leerkrachtenkamer hangt, die wilt ge niet kennen. Ik vraag mij af hoe ze aan die mest gekomen zijn. Dat breng je niet zomaar in een zakje mee naar school - zoiets is gepland en georganiseerd. Maar goed, 'k ging daar dus niets over zeggen.(*)(**)


(*)Oké, nog een paar woordjes dan: Ik vind het verschrikkelijk, laag, zielig, achterbaks en VERACHTELIJK wat die klootzakskes van 't zesde gedaan hebben. Zeg dat ik het u gezegd heb.


Maar de zon scheen vandaag wel even en dat maakte wel iets goed. 't Concert viel trouwens wel mee. Maar ja.

(**)Voor zij die er echt echt echt echt echt niet aan uit kunnen: Ann zit inderdaad op dezelfde school als 't meisje dat haar verzonnen heeft. :-)

|0062

Walk away.

Morgen zijn het de honderd dagen. Dat wil zeggen, op onze school toch. Blijkbaar zijn er scholen waar ze zo verstandig zijn geweest X-mos te vieren en er gewoon een show van te maken. Hier is er een (meestal slecht - in het 1e was het verschrikkelijk en vorig jaar zijn we zelfs niet gaan kijken) concert over de middag. Plus dat er natuurlijk gesmeten kan worden 's morgens.

Ik heb niets tegen 100dagen. Totáál niet. Zélfs niet als dat wil zeggen dat mijn vriendje over 100dagen dus afgestudeerd zal zijn en naar de unief kan. Misschien een beetje. Maar met bloem in je ogen en eieren op je voorhoofd (en als je pech hebt nog een tomaat in je jaszak ook) op school komen - daar zie ik de lol niet van in. Die 100dagen, ze kunnen me gestólen worden.

(En elke zesdejaar die het morgen nog maar waagt een ei naar me te richten, krijgt mijn POmap in zijn oog. Ge zijt gewaarschuwd.*)

*Voor enkele mensen wordt natuurlijk een uitzondering gemaakt. Maar zelfs dan - pas toch maar op.

|0062

Make believe.

Ina springt hyperactief op en neer en wappert met haar handen. Iemand kijkt haar aan alsof ze zonet gezegd heeft dat ze vier olifanten heeft zien paardrijden, ik kijk (hopelijk) alleen maar verbaasd. Ik bedoel - ik weet natuurlijk wel dat ze jarig is vandaag, ze heeft haar cadeau ondertussen al gekregen, samen met de drie kussen dat daar natuurlijk bijhoren, maar ik snap haar enthousiasme niet echt.

"Snap dat dan!" roept ze ongeduldig en maakt nog een sprongetje. "Snap wat?" Iemand begrijpt er blijkbaar nog minder van dan ik. Glimlach. Ina maakt een ongeduldig gebaar. "Ik ben vijftien", legt ze dan kalm uit, "dat wil dus zeggen dat....?" Ze kijkt ons afwachtend aan, maar helaas weten we geen van beiden het juiste antwoord. "Dat wil zeggen dat vanaf nu, als je dat optelt, zes jaar ben!" Ze springt opnieuw op en neer. Ik staar haar aan. "Dus?" Ze zucht. "Zes is een moooooooi getal!"

En dan zijn er nóg mensen die zich afvragen waarom wij vriendinnen zijn. Ik bedoel maar.
(Maar stiekem is 8 wel mooier.)

|0061

Stepping stone.

Met kou tot achter onze oren en verder, liepen we rondjes over het speelplein. Ik heb geen hekel aan LO, totaal niet. Ik houd er alleen niet van. Ik zie het nut van "in koude temperaturen rondjes rennen en hopen dat je niets breekt en kunt blijven ademen tot je eindelijk mag stoppen, waarna je een kwartier nodig hebt om te recuperen zonder een druppel water binnen handbereik" ook echt niet in. Dat bedacht ik, toen ik aan mijn derde rondje bezig was. Onnodig te zeggen dat ik toen al moe was. Onnodig te zeggen dat ik er ook nog heel wat te gaan had.

Bij het zesde rondje besloot ik dat ik niet meer kon. Ik zou er nog minstens drie moeten lopen en overwoog met mijn armen te gaan flapperen, in een poging op te stijgen en weg te kunnen vliegen. De slaagkans van die actie leek me echter zeer klein, daarom deed ik het niet. Na die gedachtegang had ik wel het achtste rondje bereikt, dat was dan toch ook al iets. Bij acht en een half zag ik een blauwe T-shirt aan een raam en toen ik beter keek, zag ik dat Iemand daar zat. Ik zwaaide naar hem, denkend dat hij het toch niet zag. Hij zwaaide met zijn vingertoppen vlak boven het raam en stak ongezien zijn duim op.

Ik rende elf rondjes.

|0060

Alles is liefde.

Ik beloof u dat ik hier binnenkort nog eens een lang berichtje achterlaat. Dat zal dan een bericht zijn in plaats van een berichtje, maar detail. Voor het moment (meer dan één moment) heb ik het te druk met verhalen uit mijn vriendje (klinkt dát nu eens niet geweldig?) en beste vriendin sleuren.

Tot nu toe gaat het over schildpadden en zakkenrollers.
(Ze hebben niets met elkaar te maken)

|0059

Alles is liefde.

Daarnet ontdekte ik heel diep in mijn instellingen dat jullie helemaal niet kunnen reageren. Vergeef mij die verschrikkelijke fout - ik heb het meteen rechtgezet en als blogger een beetje braaf is, kunnen jullie nu allemaal zeggen wat jullie denken. Indien niet, verwijs ik u door naar mijn zeer geweldige persoonlijke secretaresse (aka mijn mailbox), altijd te bereiken op ann punt wolkenmeisje at hotmail punt com.

En uiteraard verwacht ik dat jullie dat commentvakje nu meteen gaan uitproberen. Dank bij voorbaat.