|0071

Another suitcase in another hall.

Om kwart voor één 's nachts, omdat je niet kan slapen en aan de overkant nog licht brandt. Als je voor het raam staat met de pen die je zocht in je hand en je afvraagt wat het zo anders maakt. Als je de ramen aan de overkant plots zo gezellig vindt lijken en wil weten hoe dat komt. Als een auto plots veel grotere koplampen lijkt te hebben. Als je niet anders kan dan je afvragen wat hij nu denkt. Als je beseft wat de gemeentemensen deze ochtend aan het doen waren toen ze op smalle ladders in de bomen bengelden.

Zonder straatverlichting is onze straat zoveel mooier.

|0070

Orpheus.

Met maar twee dagen les deze week, maakt iedereen al druk plannen voor het komende weekend. Mede voor de twee groepswerken en massa's overhoringen die we hebben, natuurlijk, maar toch. Als we na school naar huis fietsen, vertelt hij dat hij naar zee gaat. "Ah", zeg ik, want dat wist ik niet. Alle ja. Ik wist dat wél, maar ik was het weer vergeten, want ik wóú het niet onthouden. "Rust", grinnikt Ina. Iemand steekt zijn tong uit (jawel, dat is bijna 18) en zegt dat ten minste één persoon hem zal missen. In elk geval hoort daar ook nog ergens tussen.

"Wie dan?" vraag ik onschuldig en schokschouder op zijn jij. "Wie zegt dat?" Hij zucht. "Jij mist me al als in me even omdraai om een wolk te bekijken, omdat je bang bent dat ik erop zal klimmen om je voor altijd te verlaten." ('t Is een waar poëtisch talent, zo blijkt).

"Dat is helemaal niet waar", protesteer ik.
En daarna: "Ik mis je al veel eerder dan dat."

|0069

Over & weer.

Vorige week had ik een Vormingsdag over 'Relatievorming en seksualiteit' op de Schakel (die ik trouwens nog gevonden heb, raar maar waar), deze week moesten we om kwart voor zes op de bus naar Dover zitten. Om half twaalf, twaalf uur 's nachts zouden we dan terug thuis zijn van het immer zonnige kuch en heel fijne en zeker niet saaie Canterbury.

Eerlijk gezegd, ik vond er niet veel aan. De Engelsen die we moesten interviewen, waren allemaal veel te gehaast of afzonderlijk (met als gevolg dat de rally niet al te rap vooruitging) en de opdrachten die we moesten maken liepen letterlijk onder water. Ik ga echt geen foto's staan trekken in de gietende regen dankuwel.

Zeven en een half uur onderweg zijn om zes uur ergens te zijn - één keer maar niet opnieuw. Nah.

|0068

Accidentally in love.

(Dan houden we het op Iemand. Zijn klachten zijn voor jullie ;-))

Ik dacht aan onze vervangster voor wiskunde, van wie we al twee weken geen les meer gehad hebben, omdat ze ziek is, en die al een maand en een half op school is. We hebben haar al vier keer gezien, denk ik. Ik vroeg me af hoe ziek ze was - en bladerde door mijn map wiskunde om de oefening die twee weken geleden af moest zijn te maken. Sinussen zijn mijn sterkste kant niet. Wiskunde is mijn sterkste kant niet.

"Je bent gek dat je dat maakt", zegt Ina voor ze de oefening begint uit te leggen. Ze voegt er nog aan toe dat ik beter mijn Latijnse woordjes zou maken. Dat heb ik al in ons uur studie gedaan. Iemand komt erbij zitten en vraagt zich af waar we zo moeilijk over doen. "Jou, als je niet oppast", mompelt Ina en worstelt met het verschil tussen de Overstaande en Aanliggende Rechthoekszijde. (Wie verzínt zoiets ook?!) "Daag", is zijn antwoord en hij gaat weer weg.

Een halve minuut later een zacht getril in mijn broekzak. [AB] is de aanliggende en [BC] is de overstaande zijde. Tot straks x

|0067

Iemand leest Wolkenmeisje. Puur toeval, natuurlijk. Ik vraag hem of ik mijn mails mag checken op de computer bij hem Thuis en hij zegt dat dat mag. In die mails staat dat Wolkenmeisje een reactie heeft gehad. Eerst is zijn vraag 'wie' is Wolkenmeisje. "Ik", zeg ik en wil er niet op ingaan. "Hoezo jij?" In drie en een halve zin leg ik hem uit wat het is, dan vraagt hij of hij het mag lezen. Ik hoef vast niet uit te leggen dat ik twijfel.

Ik zeg hem te wachten tot ik weg ben en ontwijk het onderwerp tot ik naar huis moet en hij er nog iets over zegt. In negeren ben ik nooit goed geweest. En stiekem wil ik natuurlijk wel weten wat hij ervan vindt. Ik zeg hem dat hij maar niet te diep in het archief moet gaan graven.

Om kwart voor tien nog een sms'je. Van hem, natuurlijk. Voor de rest stuurt niemand mij om kwart voor tien nog sms'jes. Ina slaapt dan al een half uur en niemand werkt om kwart voor tien nog aan zijn huiswerk. (Nuja, dat doet men wel, maar dan stelt men geen vragen meer.) Hij vraagt of hij geen ander pseudoniem krijgt. 't Lief of zo.

Dus bij deze presenteer ik u: 't Lief, mijn vriendje. 17 jaar, jarig in juni (de 14e, net zoals ik dat in februari ben) en gek van de Chiro. En van mij, zegt hij.

Liever gaat ge ze niet vinden.

|0066

Fairytale.

Oei. Voor Fee en alle anderen die het niet begrepen: Vormingsdagen zijn gelijk aan bezinningsdagen. Klasgroepdagen. Weet ik veel hoe andere scholen dat noemen, bij ons heet het Vormingsdag of Terugkomdag, omdat we er in november ook al twee gehad hebben, al lijkt dat nog maar net geleden.

De Schakel is het jeugdbewegingslokaal van Nieuwkerken en daar gingen die Vormingsdagen dus door. Volgende week ga ik dan naar Canterbury, en het deel dat dat deze week gedaan heeft, gaat dan naar Nieuwkerken. Nieuwkerken versus Engeland, of het echt te vergelijken valt, daar spreken we niet over.

|0065

Orpheus.

Ik klaag tegen Iemand, zeg dat ik geen zin heb in de Vormingsdag (aka terugkomdag aka de-ene-helft-want-volgende-week-draait-dat-dan-om-en-gaan-we-naar-Canterbury). Op zich heb ik trouwens niets tegen Vormingsdagen. Integendeel. Alleen nu niet. Gewoon. Nu ga ik liever naar school, want de zon schoont en dan moet ik morgen mijn weg naar De Schakel zien te vinden (wat voor een beest is in godsnaam! De "Heihoekstraat"? Wie verzínt zoiets?) en ik weet al dat dat niet gaat lukken. Waarschijnlijk zal ik het juist hebben tot de eerste bocht, daarna verkeerd rijden en uiteraard in het midden van de snelweg terechtkomen, waarna ik omver gereden word en met driehonderd breuken in een stinkend ziekenhuisbed terechtkom. Dat zei ik tegen Iemand en hij knikte.

Ik heb er maar niet aan toegevoegd dat hij niet moest knikken, maar moest zeggen dat het niet zo zou zijn en daarna de weg naar De Schakel moest uitleggen. Ten slotte woont hij daar niet zo héél ver van. In plaats daarvan trekken Ina en ik onze jas uit, want het is móói weer. En ik vraag hem dan toch hoe ik aan De Schakel geraak, want morgen om half negen moet ik daar wel staan. Ik snap er geen woord van als hij het begint uit te leggen, maar luister geduldig. Ina zegt dat we wel samen zullen rijden en ik ga opgelucht akkoord.

(En ik denk aan de keer dat Ina en ik naar 't dorp van Nieuwkerken moesten en in een klein wegeltje uitkwamen - misschien moet ik op de kaart vanavond toch maar eens kijken of er een snelweg in de buurt van de Schakel ligt.)